pertinerent

Discretiva

pertinerent dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
pertinērent	tertia pluralis	imperfectum	activa	coniunctivus	pertineō (pertinēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /per.tiˈneːrent/

(classice)

Syllabificatio phonetica: per·ti·nē·rent — morphologica: per-tin-erent

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

C. Plinius Secundus 23-79

C. Suetonius Tranquillus ca. 70-150

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Deinceps explicatur differentia rerum: quam si non ullam esse diceremus, confunderetur omnis vita, ut ab Aristone, neque ullum sapientiae munus aut opus inveniretur, cum inter res eas quae ad vitam degendam pertinerent nihil omnino interesset neque ullum dilectum adhiberi oporteret. Itaque cum esset satis constitutum id solum esse bonum quod esset honestum et id malum solum quod turpe, tum inter illa quae nihil valerent ad beate misereve vivendum aliquid tamen quod differret esse voluerunt, ut essent eorum alia aestimabilia, alia contra, alia neutrum. —De finibus bonorum et malorum Ciceronis

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• culmina quoque montium invia et solitudines abditas omnesque terrae fibras scrutati invenere, quid quaeque radix polleret, ad quos usus herbarum fila pertinerent, etiam quadripedum pabulo intacta ad salutis usus vertentes. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. II.

• forum de manubiis incohavit, cuius area super sestertium milies constitit. munus populo epulumque pronuntiavit in filiae memoriam, quod ante eum nemo. quorum ut quam maxima expectatio esset, ea quae ad epulum pertinerent, quamvis macellaris ablocata, etiam domesticatim apparabat. —De vita Caesarum C. Suetoni Tranquilli