pertinebit

Discretiva

pertinebit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
pertinēbit	tertia singularis	futurum	activa	indicativus	pertineō (pertinēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /per.tiˈneːbit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: per·ti·nē·bit — morphologica: per-tin-ebit

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• recte igitur haec facta distinctio est, atque etiam ab iis, quo facilius res perspici possit, hoc simile ponitur: Ut enim, inquiunt, si hoc fingamus esse quasi finem et ultimum, ita iacere talum, ut rectus adsistat, qui ita talus erit iactus, ut cadat rectus, praepositum quiddam habebit ad finem, qui aliter, contra, neque tamen illa praepositio tali ad eum, quem dixi, finem pertinebit, sic ea, quae sunt praeposita, referuntur illa quidem ad finem, sed ad eius vim naturamque nihil pertinent. —De finibus bonorum et malorum Ciceronis

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1354-1367 p.C.n.)

• Metus: Ne secundo uxor nubat metuo.

Ratio: Ne primo nuberet, magis forsitan metuendum erat; id ad te pertinuit, hoc ad alterum pertinebit. Sic est autem, metuenda contemnitis, spernenda metuitis, nil in rebus iusto pretio extimatis. Martialis thori duellum securus intrasti, non cogitans quid periculi adires, id intrare alium times? —De remediis utriusque fortune Petrarcae