perfidam

Discretiva

perfidam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
perfidam	casus accusativus singularis · genus femininum	adiectivi perfidus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈper.fi.dam/

(classice)

Syllabificatio phonetica: per·fi·dam — morphologica: per-fid-am

Loci

Apuleius ca. 125-170

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Haec recensente pistore iam dudum procax et temeraria mulier verbis execrantibus fullonis illius detestabatur uxorem: illam  perfidam , illam impudicam, denique universi sexus grande dedecus, quae suo pudore postposito torique genialis calcato foedere larem mariti lupanari maculasset infamia iamque perdita nuptae dignitate prostitutae sibi nomen adsciverit; addebat et talis oportere vivas exuri feminas. —Metamorphoseon libri XI Apulei

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1354–1367 p.C.n.)

• Dolor:  Perfidam  patior uxorem.

Ratio: Iam periculo res non vacat. Uxor Agamemnonem, uxor Africanum morti dedit; ut Amphiareum, ut Deiphobum, ut Sansonem sileam, aliosque, quos numerare longum est. Illi quidem prorsus innumerabiles, quos uxores nec mori cogunt, nec vivere patiuntur. —De remediis utriusque fortune Petrarcae