parituram

Discretiva

parituram dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

paritūram

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
paritūram	casus accusativus singularis · genus femininum	participii paritūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /pa.riˈtuːram/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pa·ri·tū·ram — morphologica: parit-ur-am

pāritūram

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
pāritūram	casus accusativus singularis · genus femininum	participii pāritūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /paːriˈtuːram/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pā·ri·tū·ram — morphologica: parit-ur-am

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (55 a.C.n. / 699 a.u.)

• Etiam illa quae minuendi aut augendi causa ad incredibilem admirationem efferuntur: velut tu, Crasse, in concione, ‘ita sibi ipsum magnum videri Memmium ut in forum descendens caput ad fornicem Fabii demitteret.’ Ex quo genere etiam illud est quod Scipio apud Numantiam, cum stomacharetur cum C. Metello, dixisse dicitur, ‘si quintum pareret mater eius, asinum fuisse parituram.’ —De oratore Ciceronis

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1343 p.C.n.)

• Matrona pariendi avida sed an gravida esset incerta, visa sibi est in sompnis sigillata genitalia habere. Alter ex coniectoribus minime pregnantem aut parituram asseruit: fore enim preclusum partus iter. Alter contra: ea enim duntaxat claudi et consignari solere que plena sint. —Rerum memorandarum libri Petrarcae