pariturae

Discretiva

pariturae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

paritūrae

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
paritūrae	casus genitivus singularis · genus femininum	participii paritūrus
paritūrae	casus dativus singularis · genus femininum	participii paritūrus
paritūrae	casus nominativus pluralis · genus femininum	participii paritūrus
paritūrae	casus vocativus pluralis · genus femininum	participii paritūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /pa.riˈtuːrae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pa·ri·tū·rae — morphologica: parit-ur-ae

pāritūrae

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
pāritūrae	casus genitivus singularis · genus femininum	participii pāritūrus
pāritūrae	casus dativus singularis · genus femininum	participii pāritūrus
pāritūrae	casus nominativus pluralis · genus femininum	participii pāritūrus
pāritūrae	casus vocativus pluralis · genus femininum	participii pāritūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /paːriˈtuːrae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pa·ri·tū·rae — morphologica: parit-ur-ae

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 2-8 p.C.n.)

• quaerite nunc, habeat quam nostra superbia causam,

nescio quoque audete satam Titanida Coeo

Latonam praeferre mihi, cui maxima quondam

exiguam sedem pariturae terra negavit! —Metamorphoses Ovidii Nasonis

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• sunt et folia utilia, ut quae partus adiuvent etiam quadripedum; hoc maxime pasci dicuntur cervae pariturae. inlinuntur et igni sacro. multumque in summo cibo concoctionibus confert vel folio vel semine. —Naturalis historia Plinii