parietis

Discretiva

parietis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

parietis

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
parietis	casus genitivus singularis	substantivi pariēs

Appellatio pronuntiatusque

API: /paˈri.e.tis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pa·ri·e·tis — morphologica: pariet-is

pariētis

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
pariētis	secunda pluralis	praesens	activa	coniunctivus	pariō (pariāre)
pariētis	secunda pluralis	futurum	activa	indicativus	pariō (parere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /pa.riˈeːtis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pa·ri·ē·tis — morphologica: par-ietis

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Vitruvius ca. -80…-15

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• Quae autem assumuntur extrinsecus, ea maxime ex auctoritate ducuntur. Itaque Graeci talis argumentationes ἀτέχνους vocant, id est artis expertis, ut si ita respondeas: Quoniam P. Scaevola id solum esse ambitus aedium dixerit, quod parietis communis tegendi causa tectum proiceretur, ex quo tecto in eius aedis qui protexisset aqua deflueret, id ambitus videri. —Topica Ciceronis

class.  (ca. 30-22 a.C.n.)

• Ex qua parte lumen oporteat sumere, linea tendatur ab altitudine parietis, qui videtur obstare, ad eum locum, quo oporteat inmittere, et si ab ea linea, in altitudinem cum prospiciatur, poterit spatium puri caeli amplum videri, in eo loco lumen erit sine inpeditione. —De architectura Vitruvii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Insurgit speluncae, qua margines montanae desinunt, turris ardua; caulae firmae solidis cratibus, ovili stabulationi commodae, porrectis undique lateribus ante fores exigui tramitis vice structi parietis attenduntur. —Metamorphoseon libri XI Apulei