noscentes

Discretiva

noscentes dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
nōscentēs	casus nominativus pluralis · genus masculinum	participii nōscēns
nōscentēs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii nōscēns
nōscentēs	casus vocativus pluralis · genus masculinum	participii nōscēns
nōscentēs	casus nominativus pluralis · genus femininum	participii nōscēns
nōscentēs	casus accusativus pluralis · genus femininum	participii nōscēns
nōscentēs	casus vocativus pluralis · genus femininum	participii nōscēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /noːsˈken.teːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: nōs·cen·tēs — morphologica: nosc-ent-es

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Externae arbores indocilesque nasci alibi quam ubi coepere et quae in alienas non commeant terras hactenus fere sunt, licetque iam de communibus loqui, quarum omnium peculiaris parens videri potest Italia. noscentes tantum meminerint naturas earum a nobis interim dici, non culturas, quamquam et colendi maxima in natura portio est. —Naturalis historia Plinii