nominantis
Discretiva
 |
nominantis dictio est in variis linguis: |
Formae affines
[+/-]nōminantis
[+/-]Proprietates grammaticales
[+/-]| Forma | Modus flexurae | originis |
|---|---|---|
| nōminantis | casus genitivus singularis | participii nōmināns |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /noːmiˈnantis/ (classice) - Syllabificatio phonetica: nō·mi·nan·tis — morphologica: nomin-ant-is
nōminantīs
[+/-]Proprietates grammaticales
[+/-]| Forma | Modus flexurae | originis |
|---|---|---|
| nōminantīs | casus accusativus pluralis · genus masculinum | participii nōmināns |
| nōminantīs | casus accusativus pluralis · genus femininum | participii nōmināns |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]API: /noːmiˈnantiːs/ (classice) - Syllabificatio phonetica: nō·mi·nan·tīs — morphologica: nomin-ant-is
Loci
[+/-]| Hildegardis Bingensis 1098-1179 |
||||||||||||||||||||||
| antiq. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
Latinitas mediaevalis
[+/-]
- Verba eiusdem imaginis, per quam charitas intelligitur, igneam vitam substantiae Dei se nominantis, et multifarios potentiae suae effectus in diversis creaturae naturis vel qualitatibus enarrantis. —Liber divinorum operum simplicis hominis Hildegardis [1][2]