noceo

E Victionario
Salire ad: navigationem, quaerere

Latine[+/-]

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svg API: /ˈnokeoː/ (classice)
Syllabificatio phonetica: no·ce·ō — morphologica: noc-eo

Notatio[+/-]

A lingua prisca Indoeuropaea *noḱ-eyo- “mortifico,” a *neḱ- “mors.”

Verbum intransitivum[+/-]

nŏc|eō, -ēre, -uī, -itum

  1. Facere noxam aut iniuriam. (c. dat.)

Coniugatio[+/-]

Verbum finitum

Thema Vox activa
noc- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. noceō noceam   nocēbam nocērem nocēbō  
II. sing. nocēs noceās nocē! nocēbās nocērēs nocēbis nocētō!
III. sing. nocet noceat   nocēbat nocēret nocēbit nocētō!
I. plur. nocēmus noceāmus   nocēbāmus nocērēmus nocēbimus  
II. plur. nocētis noceātis nocēte! nocēbātis nocērētis nocēbitis nocētōte!
III. plur. nocent noceant   nocēbant nocērent nocēbunt nocentō!­
Thema Vox passiva
noc- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
III. sing. nocētur noceātur   nocēbātur nocērētur nocēbitur
Thema Vox activa
nocu- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum
exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. nocuī nocuerim nocueram nocuissem nocuerō
II. sing. nocuistī nocueris nocuerās nocuissēs nocueris
III. sing. nocuit nocuerit nocuerat nocuisset nocuerit
I. plur. nocuimus nocuerimus nocuerāmus nocuissēmus nocuerimus
II. plur. nocuistis nocueritis nocuerātis nocuissētis nocueritis
III. plur. nocuērunt nocuerint nocuerant nocuissent nocuerint

Verbum infinitum

Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Vox
activa
nocēre nocuisse nocitūrum,
-am, -um esse
nocēns   nocitūrus,
-a, -um­
Vox
passiva
nocērī nocitum,
-am, -um esse
nocitum īrī   nocitus,
-a, -um
 

Gerundium Gerundivum Supinum
nocendī nocendus, -a, -um nocitum nocitū

Dictiones derivatae[+/-]

Translationes[+/-]