munite

Discretiva

munite dictio est in variis linguis:

• Anglice: munite

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales¹

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
mūnīte	secunda pluralis	praesens	activa	imperativus	mūniō (mūnīre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /muːˈniːte/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mū·nī·te — morphologica: mun-ite

Proprietates grammaticales²

Forma	Modus flexurae	originis
mūnīte	casus vocativus singularis · genus masculinum	participii mūnītus

Appellatio pronuntiatusque

API: /muːˈniːte/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mū·nī·te — morphologica: munit-e

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (62 a.C.n. / 692 a.u.)

• Quam vos, iudices, nolite armis suis spoliatam atque nudatam obicere invidiae, dedere suspicioni; munite communem arcem bonorum, obstruite perfugia improborum; valeat ad poenam et ad salutem vita plurimum, quam solam videtis per se ex sua natura facillime perspici, subito flecti fingique non posse. —Pro P. Sulla oratio Ciceronis