municipiis

Discretiva

municipiis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
mūnicipiīs	casus dativus pluralis	substantivi mūnicipium
mūnicipiīs	casus ablativus pluralis	substantivi mūnicipium

Appellatio pronuntiatusque

API: /muːniˈki.pi.iːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mū·ni·ci·pi·īs — morphologica: municip-iis

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

P. Cornelius Tacitus 55-117

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (63 a.C.n. / 691 u.c.)

• Graviter homines honesti atque in suis vicinitatibus et municipiis gratiosi tulerunt a tali viro esse pugnatum ut omnes et dignitatis et gratiae gradus tollerentur. Idem editicios iudices esse voluisti, ut odia occulta civium quae tacitis nunc discordiis continentur in fortunas optimi cuiusque erumperent. —Pro L. Murena oratio Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 116 p.C.n.)

• interim adventu eius audito intimus quisque amicorum et plerique militares, ut quique sub Germanico stipendia fecerant, multique etiam ignoti vicinis e municipiis, pars officium in principem rati, plures illos secuti, ruere ad oppidum Brundisium, quod naviganti celerrimum fidissimumque adpulsu erat. —Annales P. Cornelii Taciti

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Municipes ergo sunt cives Romani ex municipiis, legibus suis et suo iure utentes, muneris tantum cum populo Romano honorari participes, a quo munere capessendo appellati videntur, nullis aliis necessitatibus neque ulla populi Romani lege adstricti, nisi in quam populus eorum fundus factus est. —Noctes Atticae A. Gellii