minorum

Discretiva

minorum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
minōrum	casus genitivus singularis	adiectivi minor (parvus comparativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /miˈnoːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mi·nō·rum — morphologica: min-or-um

Loci

Titus Livius -58…+17

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (annis 138–176 u.c.)

• Haec eum haud falsa memorantem ingenti consensu populus Romanus regnare iussit. Ergo virum cetera egregium secuta, quam in petendo habuerat, etiam regnantem ambitio est; nec minus regni sui firmandi quam augendae rei publicae memor centum in patres legit qui deinde  minorum  gentium sunt appellati, factio haud dubia regis cuius beneficio in curiam venerant. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Primo et secundo generi non  minorum  tantum quadripedum rapina, sed etiam cum cervis proelia. multum pulverem volutatu collectum insidens cornibus excutit in oculos, pinnis verberans, donec praecipitet in rupes. nec unus hostis illi satis: est acrior cum dracone pugna multoque magis anceps, etiamsi in aëre. ova hic consectatur aquilae aviditate melefica. aquila ob hoc rapit ubicumque visum, ille multiplici nexu alas ligat, ita se inplicans, ut simul decidat ipse. —Naturalis historia Plinii

Vide etiam:  → minorum (Vicicitatio)