minimam

Discretiva

minimam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
minimam	casus accusativus singularis · genus femininum	adiectivi minimus (parvus superlativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈmi.ni.mam/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mi·ni·mam — morphologica: min-im-am

Loci

Vitruvius ca. -80…-15

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 30–22 a.C.n.)

• Non minus utebatur ariete subrotato, cuius rationes scriptas reliquit. Turrem autem  minimam  ait oportere fieri ne minus altam cubitorum LX, latitudinem XVII, contracturam autem summam imae partis quintam, arrectaria turris in imo dodrantalia, in summo semipedalia. Fieri autem ait oportere eam turrem tabulatorum decem, singulis partibus in ea fenestratis. —De architectura Vitruvii

Latinitas nova

saec. XVI.  (1591 p.C.n.)

• Tot sunt minimi genera quot et rerum in numero, momento et quacunque amplitudine consistentium est minimus terminus, minimum planum, minimus angulus, corpus, ratio, scientia, sensus, numerus et alia. Sunt et sub eodem nomine minima, quae diversas habent significationes, ut punctus, atomus, linea, planum, quae nunc partem  minimam  longi, lati et solidi, nunc terminum significant. —De triplici minimo et mensura Iordani Bruni

Vide etiam:  → minimam (Vicicitatio)