mersurum

Discretiva

mersurum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
mersūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii mersūrus
mersūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii mersūrus
mersūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii mersūrus
mersūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii mersūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /merˈsuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·sū·rum — morphologica: mers-ur-um

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 2-8 p.C.n.)

• mors erat ante oculos, minimum tamen illa malorum.

et iam prensurum, iam nunc mea viscera rebar

in sua  mersurum , mentique haerebat imago

temporis illius, quo vidi bina meorum

ter quater adfligi sociorum corpora terrae,

cum super ipse iacens hirsuti more leonis

visceraque et carnes cumque albis ossa medullis

semianimesque artus avidam condebat in alvum; —Metamorphoses Ovidii Nasonis