mersura

Discretiva

mersura dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

mersūra

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
mersūra	casus nominativus singularis · genus femininum	participii mersūrus
mersūra	casus vocativus singularis · genus femininum	participii mersūrus
mersūra	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii mersūrus
mersūra	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii mersūrus
mersūra	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii mersūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /merˈsuːra/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·sū·ra — morphologica: mers-ur-a

mersūrā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
mersūrā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii mersūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /merˈsuːraː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·sū·rā — morphologica: mers-ur-a

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 2-8 p.C.n.)

• Flevit amans Glaucus nimiumque hostiliter usae

viribus herbarum fugit conubia Circes;

Scylla loco mansit cumque est data copia, primum

in Circes odium sociis spoliavit Ulixem;

mox eadem Teucras fuerat  mersura  carinas,

ni prius in scopulum, qui nunc quoque saxeus exstat,

transformata foret: scopulum quoque navita vitat. —Metamorphoses Ovidii Nasonis