lucentis

Discretiva

lucentis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

lūcentis

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
lūcentis	casus genitivus singularis	participii lūcēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /luːˈkentis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: lū·cen·tis — morphologica: luc-ent-is

lūcentīs

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
lūcentīs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii lūcēns
lūcentīs	casus accusativus pluralis · genus femininum	participii lūcēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /luːˈkentiːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: lū·cen·tīs — morphologica: luc-ent-is

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

Hildegardis Bingensis 1098-1179

Ioannes Keplerus 1571-1630

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (ca. 2-8)

• ille etiam Lycias urbes Lyciaeque propinquos

Caras adit: videt hic stagnum lucentis ad imum

usque solum lymphae; non illic canna palustris

nec steriles ulvae nec acuta cuspide iunci;

perspicuus liquor est; stagni tamen ultima vivo

caespite cinguntur semperque virentibus herbis. —Metamorphoses Ovidii Nasonis

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Sed et sub ipso circulo puri aetheris alius circulus velut circulus aquosi aeris tantae densitatis in rotunditate sua, quantae etiam densitas circuli praedicti lucidi ignis manifestatur, significans quod sub praefato aethere per circuitum firmamenti aquae illae sunt, quae super firmamentum esse noscuntur eiusdem videlicet densitatis in circuitu suo, ut densitas supradicti lucentis ignis existit. —Liber divinorum operum simplicis hominis Hildegardis

Latinitas nova

saec. XVII.

• Causam apparentiae contuli in naturam visus, nam et de nocte dilatatur pupilla oculi motu naturali irrumpitque confertior lux puncti visibilis lucentis imbuitque late spiritus visorios in retiformi tunica. —Somnium Ioannis Kepleri