issem

Discretiva

issem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
īssem	prima singularis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	eō (īre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈiːs.sem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: īs·sem — morphologica: issem

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

Quintus Curtius Rufus fl. 50

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 37 a.C.n. / 717 a.u.)

• Axius, Si possem emere, inquit, peristerona factum, quem ad modum in aedibus cum habere vellem, emi fictilia columbaria, iam issem emptum et misissem ad villam. Quasi vero, inquit Pica, non in urbe quoque sint multi. An tibi columbaria qui in tegulis habent, non videntur habere peristeronas, cum aliquot supra centum milium sestertium habeant instrumentum? —De agricultura Varronis

saec. I.

• Et, mehercule, referent. Nulla erit tam surda posteritas, nulla tam ingrata fama, quae non in caelum vos debitis laudibus ferat. Itaque etiam si consilium fugae, a qua multum abhorret animus, agitassem, vestra tamen virtute fretus obviam issem hosti. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Tum illi ego ita respondi: ‘Si aut de vetere,’ inquam, ‘iure et recepto aut controverso et ambiguo aut novo et constituto discendum esset, issem plane sciscitatum ad istos quos dicis; sed cum verborum Latinorum sententia, usus, ratio exploranda sit, scaevus profecto et caecus animi forem, si, cum haberem tui copiam, issem magis ad alium quam ad te.’ —Noctes Atticae A. Gellii