inveniendi

Discretiva

inveniendi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
inveniendī	—	—	activa	gerundium­	genitivo	inveniō (invenīre)

Forma	Modus flexurae	originis
inveniendī	casus genitivus singularis · genus masculinum	gerundivi inveniendus
inveniendī	casus genitivus singularis · genus neutrum	gerundivi inveniendus
inveniendī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	gerundivi inveniendus
inveniendī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	gerundivi inveniendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /inweniˈendiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·ve·ni·en·dī — morphologica: in-veni-end-i

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Cumque duae sint artes, quibus perfecte ratio et oratio compleatur, una inveniendi, altera disserendi, hanc posteriorem et Stoici et Peripatetici, priorem autem illi egregie tradiderunt, hi omnino ne attigerunt quidem —De finibus Ciceronis

class.

• Non enim tantum adfectibus inpedimur, quo minus probanda faciamus, sed inperitia inveniendi quid quaeque res exigat. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae