hydrargyro

Discretiva

hydrargyro dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
hydrargyrō	casus dativus singularis	substantivi hydrargyrum
hydrargyrō	casus ablativus singularis	substantivi hydrargyrum
hydrargyrō	casus dativus singularis	substantivi hydrargyrus
hydrargyrō	casus ablativus singularis	substantivi hydrargyrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /hyˈdrar.ɡy.roː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hy·drar·gy·rō — morphologica: hydrargyr-o

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I. (ca. 78 p.C.n.)

• Marmori et iis, quae candefieri non possunt, ovi candido inlinuntur, ligno glutini ratione conposita; leucophorum vocant. quid sit hoc aut quemadmodum fiat, suo loco docebimus. aes inaurari argento vivo aut certe hydrargyro legitimum erat, de quis dicemus illorum naturam reddentes. —Naturalis historia Plinii

• Hydrargyro argentum inauratur solum nunc prope, cum et in aerea simili modo duci debeat. sed eadem fraus, quae in omni parte vitae ingeniosissima est, viliorem excogitavit materiam, ut docuimus. —Naturalis historia Plinii