hilaria

E Victionario
Jump to navigation Jump to search
Trisambig poseidon.jpg Solum hilaria Latine
ab hac subpagina tractatur.
Vide etiam s.v.
Hilaria.

Latine[+/-]

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /hiˈla.ri.a/(classice)
Syllabificatio phonetica: hi·la·ri·a — morphologica: hilari-a

Notatio[+/-]

← Latinehilaris

Nomen substantivum[+/-]

hĭlărĭ|a, -ae fem.

  1. Mens hilaris.

Declinatio[+/-]

f. sing. plur.
nom. hilaria
I
gen. hilariae
II
dat. hilariae
III
acc. hilariam
IV
abl. hilariā
VI
voc. hilaria
V

Dictiones collatae[+/-]

Synonyma

  1. hilaritās, iucunditās, laetitia

Translationes[+/-]

Mens hilarisdilatare ▼
Mens hilariscollabi ▲

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg hilaria dictio est in variis linguis:

Dictiones similes[+/-]

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

hilaria[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
hilaria casus nominativus pluralis · genus neutrum adiectivi hilaris
hilaria casus accusativus pluralis · genus neutrum adiectivi hilaris
hilaria casus vocativus pluralis · genus neutrum adiectivi hilaris
hilaria casus vocativus singularis substantivi hilaria
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /hiˈla.ri.a/(classice)
Syllabificatio phonetica: hi·la·ri·a — morphologica: hilar-ia

hilariā[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
hilariā casus ablativus singularis substantivi hilaria
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /hiˈla.ri.aː/(classice)
Syllabificatio phonetica: hi·la·ri·ā — morphologica: hilar-ia

Loci[+/-]

Petronius Arbiter
ca. 14-66
M. Fabius Quintilianus
ca. 35-100
antiq. class. II II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.

  • Postquam ergo omnes bonam mentem bonamque valitudinem sibi optarunt, Trimalchio ad Nicerotem respexit et: “Solebas, inquit, suavius esse in convictu; nescio quid nunc taces nec muttis. Oro te, sic felicem me videas, narra illud quod tibi usu venit.” Niceros delectatus affabilitate amici: “Omne me, inquit, lucrum transeat, nisi iam dudum gaudimonio dissilio, quod te talem video. Itaque hilaria mera sint, etsi timeo istos scolasticos ne me rideant. Viderint: narrabo tamen, quid enim mihi aufert, qui ridet? satius est rideri quam derideri.” —Satyricon T. Petronii Arbitri [1][2]
  • Trimalchio, ne videretur iactura motus, basiavit puerum ac iussit supra dorsum ascendere suum. Non moratus ille usus est equo, manuque plena scapulas eius subinde verberavit, interque risum proclamavit: “Bucco, bucco, quot sunt hic?” Repressus ergo aliquamdiu Trimalchio camellam grandem iussit misceri potionesque dividi omnibus servis, qui ad pedes sedebant, adiecta exceptione: “Si quis, inquit, noluerit accipere, caput illi perfunde. Interdiu severa, nunc hilaria”. —Satyricon T. Petronii Arbitri [3]

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

  • Refert his ubi quis utatur. Nam in convictibus et cotidiano sermone lasciva humilibus, hilaria omnibus convenient. Laedere numquam velimus, longeque absit illud propositum, potius amicum quam dictum perdendi. In hac quidem pugna forensi malim mihi lenibus uti licere. Nonnumquam et contumeliose et aspere dicere in adversarios permissum est, cum accusare etiam palam et caput alterius iuste petere concessum sit. —Institutio oratoria Quintiliani [4][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 T. Petronius Arbiter, Satyricon - quae supersunt (apud Guilielmum Vande Water, Trajecti ad Rhenum MDCCIX). Cap. LXI. [4] — hilaria
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: hilaria.
  3. T. Petronius Arbiter, Satyricon - quae supersunt (apud Guilielmum Vande Water, Trajecti ad Rhenum MDCCIX). Cap. LXIV. [13] — hilaria
  4. 4.0 4.1 Marcus Fabius Quintilianus, Institutionis oratoriae libri XII. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIV). Liber sextus, III. [28] — hilaria