hilaretur

Discretiva

hilaretur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
hilarētur	tertia singularis	praesens	passiva	coniunctivus	hilarō (hilarāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /hi.laˈreːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·rē·tur — morphologica: hilar-etur

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Macrobius fl.c.420

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Verum hoc loco sumo verbis his eandem certe vim voluptatis Epicurum nosse quam ceteros. omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Graece ἡδονήν, Latine voluptatem vocant. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Dicam, inquam, et quidem discendi causa magis, quam quo te aut Epicurum reprehensum velim. —De finibus bonorum et malorum Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. V.

• Ergo si opportunitas necessariae reprehensionis emerserit, sic a philosopho proficiscetur ut et tecta et efficax sit. Quid mirum si feriet sapiens, ut dixi, non sentientes, cum interdum sic reprehendat ut reprehensus hilaretur, nec tantum fabulis suis sed interrogationibus quoque vim philosophiae nihil ineptum loquentis ostendet? —Saturnalia Macrobii