hilaratum

Discretiva

hilaratum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
hilarātum	—	—	—	supinum­	accusativo	hilarō (hilarāre)

Forma	Modus flexurae	originis
hilarātum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii hilarātus
hilarātum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii hilarātus
hilarātum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii hilarātus
hilarātum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii hilarātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /hi.laˈraːtum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·rā·tum — morphologica: hilarat-um

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (55 a.C.n. / 699 a.u.)

• Aliud voluptas, effusum, lene, tenerum, hilaratum ac remissum: sed sibi cum tetulit coronam ob conligandas nuptias, tibi ferebat cum simulabat se sibi alacriter dare, tum ad te ludibunda docte et delicate detulit. —De oratore Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Sed cum primum luminis oblatione tori secreta claruerunt, videt omnium ferarum mitissimam dulcissimamque bestiam, ipsum illum Cupidinem formonsum deum formonse cubantem, cuius aspectu lucernae quoque lumen hilaratum increbruit et acuminis sacrilegi novaculam paenitebat. —Metamorphoseon libri XI Apulei