hilarate

Discretiva

hilarate dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales¹

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
hilarāte	secunda pluralis	praesens	activa	imperativus	hilarō (hilarāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /hi.laˈraːte/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·rā·te — morphologica: hilar-ate

Proprietates grammaticales²

Forma	Modus flexurae	originis
hilarāte	casus vocativus singularis · genus masculinum	participii hilarātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /hi.laˈraːte/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·rā·te — morphologica: hilarat-e

Loci

Gaius Valerius Catullus -87…-54

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• agite ite ad alta, Gallae, Cybeles nemora simul,

simul ite, Dindymenae dominae vaga pecora,

aliena quae petentes velut exules loca

sectam meam executae duce me mihi comites

rapidum salum tulistis truculentaque pelagi

et corpus evirastis Veneris nimio odio,

hilarate erae citatis erroribus animum. —Carmina Catulli