hilaratae

Discretiva

hilaratae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
hilarātae	casus genitivus singularis · genus femininum	participii hilarātus
hilarātae	casus dativus singularis · genus femininum	participii hilarātus
hilarātae	casus nominativus pluralis · genus femininum	participii hilarātus
hilarātae	casus vocativus pluralis · genus femininum	participii hilarātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /hi.laˈraːtae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·rā·tae — morphologica: hilarat-ae

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (46 a.C.n. / 708 a.u.)

• sed tum fere Pericles Xanthippi filius, de quo ante dixi, primus adhibuit doctrinam; quae quamquam tum nulla erat dicendi, tamen ab Anaxagora physico eruditus exercitationem mentis a reconditis abstrusisque rebus ad causas forensis popularisque facile traduxerat. huius suavitate maxume hilaratae Athenae sunt, huius ubertatem et copiam admiratae eiusdem vim dicendi terroremque timuerunt. —Brutus Ciceronis