hilarata

Discretiva

hilarata dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

hilarāta

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
hilarāta	casus nominativus singularis · genus femininum	participii hilarātus
hilarāta	casus vocativus singularis · genus femininum	participii hilarātus
hilarāta	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii hilarātus
hilarāta	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii hilarātus
hilarāta	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii hilarātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /hi.laˈraːta/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·rā·ta — morphologica: hilarat-a

hilarātā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
hilarātā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii hilarātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /hi.laˈraːtaː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: hi·la·rā·tā — morphologica: hilarat-a

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• E quibus sol, cuius magnitudine multis patribus terra superarur, circum eam ipsam volvitur, isque oriens et occidens diem noctemque conficit et modo accedens, tum autem recedens binas in singulis annis reversiones ab extremo contrarias facit, quarum in intervallo tum quasi tristitia quadam contrahit terram, tum vicissim laetificat, ut cum caelo hilarata videatur. —De natura deorum Ciceronis