gentis

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg gentis dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
gentis casus genitivus singularis substantivi gēns

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈgentis/(classice)
Syllabificatio phonetica: gen·tis — morphologica: gent-is

Loci[+/-]

P. Ovidius Naso -42…+18 Petronius Arbiter
ca. 14-66
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

class.

  • Mantua Vergilio, gaudet Verona Catullo;
Paelignae dicar gloria gentis ego,
Quam sua libertas ad honesta coegerat arma,
Cum timuit socias anxia Roma manus. —Amores Ovidii Nasonis [1][2]

saec. I.

  • Proxima ergo nocte, cum miles, qui cruces asservabat, ne quis ad sepulturam corpus detraheret, notasset sibi et lumen inter monumenta clarius fulgens et gemitum lugentis audisset, vitio gentis humanae concupiit scire, quis aut quid faceret. —Satyricon T. Petronii Arbitri [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Publius Ovidius Naso - Amores (versio II, ca. 5). (Bibliotheca Augustana): Liber tertius, 15, versus 8. — gentis
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: gentis.
  3. 3.0 3.1 T. Petronius Arbiter, Satyricon - quae supersunt (apud Guilielmum Vande Water, Trajecti ad Rhenum MDCCIX). Cap. CXI. — gentis