fututa

Discretiva

fututa dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

futūta

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
futūta	casus nominativus singularis · genus femininum	participii futūtus
futūta	casus vocativus singularis · genus femininum	participii futūtus
futūta	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii futūtus
futūta	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii futūtus
futūta	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii futūtus

Appellatio pronuntiatusque

API: /fuˈtuːta/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fu·tū·ta — morphologica: futut-a

futūtā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
futūtā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii futūtus

Appellatio pronuntiatusque

API: /fuˈtuːtaː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fu·tū·tā — morphologica: futut-a

Loci

Marcus Valerius Martialis 40–103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 85–102 p.C.n.)

• Cantasti male, dum  fututa  es, Aegle.

Iam cantas bene; basianda non es. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Vide etiam:  → fututa (Vicicitatio)