Jump to content

fugiunt

E Victionario

Discretiva

fugiunt dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
fugiunt tertia pluralis praesens activa indicativus fugiō (fugere)

Appellatio pronuntiatusque[+/-]

API: /ˈfugiunt/(classice)
Syllabificatio phonetica: fu·gi·unt — morphologica: fug-iunt

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • Ab occidente litora Esseni fugiunt usque qua nocent, gens sola et in toto orbe praeter ceteras mira, sine ulla femina, omni venere abdicata, sine pecunia, socia palmarum. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber quintus, cap. 15, [73] — fugiunt
  2. Vicicitatio: fugiunt.