fugeret

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg fugeret dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
fugeret tertia singularis imperfectum activa coniunctivus fugiō (fugere)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈfugeret/(classice)
Syllabificatio phonetica: fu·ge·ret — morphologica: fug-eret

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • praeterea Nepos Cornelius auctor est Eudoxum quendam sua aetate, cum Lathyrum regem fugeret, Arabico sinu egressum Gades usque pervectum, multoque ante eum Caelius Antipater vidisse se qui navigasset ex Hispania in Aethiopiam commercii gratia. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Liber secundus, 67. p. [169] — fugeret
  2. Vicicitatio: fugeret.