fascinationis

Discretiva

fascinationis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
fascinātiōnis	casus genitivus singularis	substantivi fascinātiō

Appellatio pronuntiatusque

API: /faskinaːtiˈoːnis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fas·ci·nā·ti·ō·nis — morphologica: fascination-is

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XIII.

• Et hic oritur omne genus fascinationis; non quod fascinatio dicatur per solum verbum casualiter prolatum, non in tempore debitae constellationis, nec cum forti cogitatione animae, et desiderio confidenti, et intentione certa, sed ad nutum loquentis, sic est stulta consideratio, et magica, et vetularum, et extra considerationem sapientum, et nihil operetur, nec fit aliquid, nisi diabolus propter peccata hominum operetur latenter. —Opus tertium Rogerii Baconis. (c.1214–1294)