exploravit

Discretiva

exploravit dictio est in variis linguis:

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
explōrāvit	tertia singularis	perfectum	activa	indicativus	explōrō (explōrāre)

API: /eks.ploːˈraːwit/

Syllabificatio phonetica: ex·plō·rā·vit — morphologica: ex-plorav-it

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

class. (66 a.C.n. / 688 a.u.)

Quis enim umquam aut obeundi negoti aut consequendi quaestus studio tam brevi tempore tot loca adire, tantos cursus conficere potuit, quam celeriter Cn. Pompeio duce tanti belli impetus navigavit? Qui nondum tempestivo ad navigandum mari Siciliam adiit, Africam exploravit; inde Sardiniam cum classe venit, atque haec tria frumentaria subsidia rei publicae firmissimis praesidiis classibusque munivit; —De imperio Cn. Pompei ad Quirites oratio Ciceronis ^[1]^[2]

saec. II. (ca. 105-110 p.C.n.)

Dux uterque pari culpa meritus adversa prosperis defuere. nam Civilis si maioribus copiis instruxisset aciem, circumiri a tam paucis cohortibus nequisset castraque perrupta excidisset: Vocula nec adventum hostium exploravit, eoque simul egressus victusque; dein victoriae parum confisus, tritis frustra diebus castra in hostem movit, quem si statim impellere cursumque rerum sequi maturasset, solvere obsidium legionum eodem impetu potuit. —Historiae P. Cornelii Taciti ^[3]^[2]

↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Cicero
1 2 Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named q
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Tacitus