Jump to content

exploravit

E Victionario

Discretiva

exploravit dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
explōrāvit tertia singularis perfectum activa indicativus explōrō (explōrāre)

Appellatio pronuntiatusque[+/-]

API: /eks.ploːˈraːwit/(classice)
Syllabificatio phonetica: ex·plō·rā·vit — morphologica: ex-plorav-it

Loci[+/-]

M. Tullius Cicero
-106…-43
P. Cornelius Tacitus
55-117
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (66 a.C.n. / 688 a.u.)

  • Quis enim umquam aut obeundi negoti aut consequendi quaestus studio tam brevi tempore tot loca adire, tantos cursus conficere potuit, quam celeriter Cn. Pompeio duce tanti belli impetus navigavit? Qui nondum tempestivo ad navigandum mari Siciliam adiit, Africam exploravit; inde Sardiniam cum classe venit, atque haec tria frumentaria subsidia rei publicae firmissimis praesidiis classibusque munivit; —De imperio Cn. Pompei ad Quirites oratio Ciceronis [1][2]

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 105-110 p.C.n.)

  • Dux uterque pari culpa meritus adversa prosperis defuere. nam Civilis si maioribus copiis instruxisset aciem, circumiri a tam paucis cohortibus nequisset castraque perrupta excidisset: Vocula nec adventum hostium exploravit, eoque simul egressus victusque; dein victoriae parum confisus, tritis frustra diebus castra in hostem movit, quem si statim impellere cursumque rerum sequi maturasset, solvere obsidium legionum eodem impetu potuit. —Historiae P. Cornelii Taciti [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Tullius Cicero - De imperio Cn. Pompei ad Quirites oratio. (The Latin Library): 34 — exploravit
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: exploravit.
  3. 3.0 3.1 Publius Cornelius Tacitus - Historiarum libri XIV. (The Latin Library): Liber II.  [35] — exploravit