Jump to content

exploraverit

E Victionario

Discretiva

exploraverit dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
explōrāverit tertia singularis perfectum activa coniunctivus explōrō (explōrāre)
explōrāverit tertia singularis futurum exactum activa indicativus explōrō (explōrāre)

Appellatio pronuntiatusque[+/-]

API: /eks.ploːˈraːwerit/(classice)
Syllabificatio phonetica: ex·plō·rā·ve·rit — morphologica: ex-plorav-erit

Formae aliae[+/-]

Loci[+/-]

Aulus Gellius
ca. 130-170
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

  • Quam tenuiter curioseque exploraverit Antonius Iulianus in oratione M. Tullii verbi ab eo mutati argutiam.
Antonius Iulianus rhetor perquam fuit honesti atque amoeni ingeni. Doctrina quoque ista utiliore ac delectabili veterumque elegantiarum cura et memoria multa fuit; ad hoc scripta omnia antiquiora tam curiose spectabat et aut virtutes pensitabat aut vitia rimabatur, ut iudicium esse factum ad amussim diceres. —Noctes Atticae A. Gellii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Aulus Gellius, Noctes Atticae libri viginti. (Peter K. Marshall, Oxonii MCMLXVIII). Liber primus. Capitulum IV — exploraverit
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: exploraverit.