duplationis

Discretiva

duplationis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
duplātiōnis	casus genitivus singularis	substantivi duplātiō

Appellatio pronuntiatusque

API: /duplaːtiˈoːnis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·plā·ti·ō·nis — morphologica: duplation-is

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. VI.

• Sabinus et Cassius putant pretium quoque noxae deditorum imputari debere, quod Pomponius probat et est verum: nam et si servus indefensus ductus sit, aestimatio eius imputanda est. certe non tantum duplationis, sed et condictionis rationem habendam Iulianus putat. —Digesta Iustiniani Augusti Iustiniani I. Augusti (c.482–565). Liber nonus. De noxalibus actionibus.