duplatione

Discretiva

duplatione dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
duplātiōne	casus ablativus singularis	substantivi duplātiō

Appellatio pronuntiatusque

API: /duplaːtiˈoːne/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·plā·ti·ō·ne — morphologica: duplation-e

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XIII.

• Duplatio est numeri propositi ad seipsum aggregatio, ut videatur summa excrescens. In duplatione tantum unus ordo figurarum est necessarius. In tribus speciebus precedentibus inchoamus a dextra et a figura minori; in hac autem specie et in omnibus sequentibus inchoamus a sinistra et a figura maiori: unde versus

Subtrahis aut addis a dextris vel mediabis;

A leva dupla, divide, multiplicaque:

Extrahe radicem semper sub parte sinistra. —Tractatus de arte numerandi Iohannis de Sacrobosco (ca. 1195-1256). V. — Duplatio.