duplatae

Discretiva

duplatae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
duplātae	casus genitivus singularis · genus femininum	participii duplātus
duplātae	casus dativus singularis · genus femininum	participii duplātus
duplātae	casus nominativus pluralis · genus femininum	participii duplātus
duplātae	casus vocativus pluralis · genus femininum	participii duplātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /duˈplaːtae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·plā·tae — morphologica: duplat-ae

Usus

Latinitas humanistica

saec. XVI. (1575 p.C.n.)

• Datam rationem toties, quoties quis proponat, multiplicare. Si data ratio duplicanda sit, per ante praemissam iungatur bis ipsamet sibi; si triplicanda, duplatae iam iungatur iterum; si quadruplicanda, triplatae iungatur iterum; itaque deinceps. Ita enim intelligitur multiplicari ratio, ut bis, ter, quaterve continuetur in terminis. Unde quadratorum ratio dupla, cuborum tripla, secundorum quadratorum quadrupla ad laterum sive radicum rationem. —Arithmeticorum libri duo Francisci Maurolyci (1494-1575). Liber 2, 44. Propositio 41 [231].