ductura

Discretiva

ductura dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

ductūra

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
ductūra	casus nominativus singularis · genus femininum	participii ductūrus
ductūra	casus vocativus singularis · genus femininum	participii ductūrus
ductūra	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii ductūrus
ductūra	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii ductūrus
ductūra	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii ductūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /dukˈtuːra/

(classice)

Syllabificatio phonetica: duc·tū·ra — morphologica: duct-ur-a

ductūrā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
ductūrā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii ductūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /dukˈtuːraː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: duc·tū·rā — morphologica: duct-ur-a

Loci

M. Annaeus Lucanus 39–65

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 62/65 p.C.n.)

• quantum inpulit Argos

Iliacasque domos facie Spartana nocenti,

Hesperios auxit tantum Cleopatra furores.

terruit illa suo, si fas, Capitolia sistro

et Romana petit inbelli signa Canopo

Caesare captivo Pharios  ductura  triumphos;

Leucadioque fuit dubius sub gurgite casus,

an mundum ne nostra quidem matrona teneret. —Bellum civile sive Pharsalia M. Annaei Lucani