donantes

Discretiva

donantes dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dōnantēs	casus nominativus pluralis · genus masculinum	participii dōnāns
dōnantēs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii dōnāns
dōnantēs	casus vocativus pluralis · genus masculinum	participii dōnāns
dōnantēs	casus nominativus pluralis · genus femininum	participii dōnāns
dōnantēs	casus accusativus pluralis · genus femininum	participii dōnāns
dōnantēs	casus vocativus pluralis · genus femininum	participii dōnāns

Appellatio pronuntiatusque

API: /doːˈnan.teːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dō·nan·tēs — morphologica: don-ant-es

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Harum porro plerumque levissima quaeque primo loco fungitur. Namque et illud frequens est, ut ea quibus minus confidimus, cum tractata sunt, omittamus, interim sponte nostra velut donantes, interim ad ea quae sunt potentiora gradum ex iis fecisse contenti. —Institutio oratoria Quintiliani