divisuri

Discretiva

divisuri dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dīvīsūrī	casus genitivus singularis · genus masculinum	participii dīvīsūrus
dīvīsūrī	casus genitivus singularis · genus neutrum	participii dīvīsūrus
dīvīsūrī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	participii dīvīsūrus
dīvīsūrī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	participii dīvīsūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːwiːˈsuːriː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·vī·sū·rī — morphologica: dīvīs-ur-i

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Denique ex quinque quas iudicialis materiae fecimus partibus quaecumque alia potest aliquando necessaria causae non esse: lis nulla est cui probatione opus non sit. Eius praecepta sic optime divisuri videmur ut prius quae in commune ad omnis quaestiones pertinent ostendamus, deinde quae in quoque causae genere propria sunt exequamur. —Institutio oratoria Quintiliani