dividuntor

Discretiva

dividuntor dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīviduntor	tertia pluralis	futurum	passiva	imperativus	dīvidō (dīvidere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːwiˈduntor/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·vi·dun·tor — morphologica: di-vid-untor

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. VI.

• Quas vero res communes inter se habent, hae pro eo, quantum cuique iuris competit, dividuntor. —Novellae selectae Iustiniani I Augusti (c.482–565). Novella CXXIII. De ecclesiasticis diversis capitulis.