dividemini

Discretiva

dividemini dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīvidēminī	secunda pluralis	futurum	passiva	indicativus	dīvidō (dīvidere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːwiˈdeːminiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·vi·dē·mi·nī — morphologica: di-vid-emini

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. IX. (anno 866)

• relinquite malum, convertimini ad nos et corrigemini: et liberati a malo, a nobis nullatenus dividemini, quoniam nos non in Photium ideo sententiam tulimus quia homo est, quia Photius dicitur, sed quia est persona praevaricatrix, et quia viventis antistitis, et ea nulla ex parte legitime carentis, usurpavit Ecclesiam. —Epistolae et decreta Nicolai I, Papae (c.800-867). XCVIII. Ad Michaelem Imperatorem.