diruturum

Discretiva

diruturum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dīrutūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii dīrutūrus
dīrutūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii dīrutūrus
dīrutūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii dīrutūrus
dīrutūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii dīrutūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːruˈtuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·tū·rum — morphologica: di-rutur-um

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Et conserta in crastinum gravi pugna, exercitus comitis Lonensis victus a nostris fugatur; vastatisque proximis quibusque villis, exusto 5 Kal. Augusti Brustemio, duodecimo videlicet ex quo prius combustum fuerat anno, castellum comitis a nostris obsidione cingitur. Quibus irruptionem eius meditantibus, repente idem comes Ludovicus, qui civitatem nostram et monasterium se diruturum minatus fuerat, languore correptus, 3 Idus eiusdem mensis ex insperato defungitur. —Gesta abbatum Trudonis Rodulfi Trudonis (ca. 1070–1138). Liber quartus.