diruissent

Discretiva

diruissent dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīruissent	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	dīruō (dīruere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːruˈis.sent/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·is·sent — morphologica: di-ru-issent

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XIII. (opus 1202)

• Transcensis itaque Alpibus, cum ventum fuisset ad fluvium qui Adua nuncupatur, et eum sine gravi periculo nemo transire potuisset, eo quod Mediolanenses omnes pontes eius diruissent, Boemii impedimentum itineris facerent, mutata superbia illa qua ante cesari mandaverant, scilicet non sibi necesse esse, ut se usque Mediolanum fatigaret, quoniam apud Aduam fluvium ei vellent occurrere. —Chronica regia Coloniensis auctoris anonymi (opus 1202). Anni Friderici imperatoris, 7.