diruet

Discretiva

diruet dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīruet	tertia singularis	futurum	activa	indicativus	dīruō (dīruere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈdiːru.et/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·et — morphologica: di-ru-et

Usus

Latinitas postclassica

saec. V.

• Fundamentis etenim talibus innitentem, quamvis passionum imbres largissimi profundantur, quamvis ei persecutionum violenti torrentes instar arietis illidantur, quamvis irruat et incumbat adversariorum spirituum saeva tempestas, non solum ruina non diruet, sed nec ipsa aliquatenus vexabit impulsio. —Collationes Ioannis Cassiani (c.360–435). Collatio nona, quae est prima abbatis Isaac. De Oratione. Caput II. Verba abbatis Isaac super orationis qualitate.