diruerunt

Discretiva

diruerunt dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīruērunt	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	dīruō (dīruere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːruˈeːrunt/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·ē·runt — morphologica: di-ru-erunt

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XIV.

• Sed primo descenderunt in Cyprum et ceperunt maiorem civitatem illius regni que Constancia vocabatur ibique est beati Barnabe apostoli sepultura. Expoliata igitur infinitis diviciis civitate et innumerabilibus populis captivatis funditus civitatem ipsam taliter diruerunt que nunquam fuit ulterius habitata. —Flos historiarum terrae orientis Haytoni Armeni († c.1310). Liber II. Caput II. [De natione Sarracenorum qualiter acquisiverunt dominium terre Asye et illi seminaverunt falsissimam legem Mahometi et quanto tempore illius terre dominium tenuerunt.]