diruerit

Discretiva

diruerit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīruerit	tertia singularis	perfectum	activa	coniunctivus	dīruō (dīruere)
dīruerit	tertia singularis	futurum exactum	activa	indicativus	dīruō (dīruere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːˈru.erit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·e·rit — morphologica: di-ru-erit

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• quem tamen iustum dolorem summa in praesens dissimulatione pressit. auxit indignationem occultam, quod mox capta urbe non eam, sicuti iussus erat diruerit, sed novam munitionem ad illam servandam exstrui iusserit, concesasa interim militi praeda, quae ipsius commodo cedere debebat, suspecta prorsus liberalitate. —Historiae sui temporis libri CXX Iacobi Augusti Thuani (1553-1617). Liber LVIII.