diruent

Discretiva

diruent dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīruent	tertia pluralis	futurum	activa	indicativus	dīruō (dīruere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈdiːru.ent/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·ent — morphologica: di-ru-ent

Usus

Latinitas humanistica

saec. XVI.

• Si bene feceritis, vestris proficietis animabus si male, nocebitis. In adventu quidem termini secundi hostes supervenientes vestris faciebus malum inferent, et templa, ut prima vice, aedificiaque vestra funditus diruent, nec quid vestrarum possessionum dimittent. —Alcoran latine Theodori Bibliandri (1504-1564). Lex Saracenorum, quam Alcoran vocant. Azoara XXVII.