diruendi

Discretiva

diruendi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
dīruendī	—	—	activa	gerundium­	genitivo	dīruō (dīruere)

Forma	Modus flexurae	originis
dīruendī	casus genitivus singularis · genus masculinum	gerundivi dīruendus
dīruendī	casus genitivus singularis · genus neutrum	gerundivi dīruendus
dīruendī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	gerundivi dīruendus
dīruendī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	gerundivi dīruendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːruˈendiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·en·dī — morphologica: di-ru-end-i

Usus

Latinitas postclassica

saec. IV. - saec. V.

• Lutatius libro iv. dicit, Cumanos incolas a parentibus digressos Parthenopen urbem constituisse, dictam a Parthenope sirena, cuius corpus etiam [illic sepultum sit.] postquam ob locorum ubertatem amoenitatemque magis coepta sit frequentari, veritos [Cumanos], ne Cumae omnino desererentur, inisse consilium Parthenopen diruendi. —In Vergilii Aeneide comentarii Servii (fl. c.400). Liber IV. Ad v. 563