diruenda

Discretiva

diruenda dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

dīruenda

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dīruenda	casus nominativus singularis · genus femininum	gerundivi dīruendus
dīruenda	casus vocativus singularis · genus femininum	gerundivi dīruendus
dīruenda	casus nominativus pluralis · genus neutrum	gerundivi dīruendus
dīruenda	casus accusativus pluralis · genus neutrum	gerundivi dīruendus
dīruenda	casus vocativus pluralis · genus neutrum	gerundivi dīruendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːruˈenda/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·en·da — morphologica: di-ru-end-a

dīruendā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dīruendā	casus ablativus singularis · genus femininum	gerundivi dīruendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːruˈendaː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·en·dā — morphologica: di-ru-end-a

Loci

C. Suetonius Tranquillus ca. 70-150

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.

• neque coniurati cuiquam imperium destinaverunt; et senatus in asserenda libertate adeo consensit, ut consules primo non in curiam, quia Iulia vocabatur, sed in Capitolium convocarent, quidam vero sententiae loco abolendam Caesarum memoriam ac diruenda templa censuerint. —De vita Caesarum C. Suetoni Tranquilli