dirue

Discretiva

dirue dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīrue	secunda singularis	praesens	activa	imperativus	dīruō (dīruere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈdiːru.e/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·e — morphologica: di-ru-e

Loci

Decimus Iunius Iuvenalis 100-128

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.

• sed caput intactum buxo narisque pilosas

adnotet et grandes miretur Laelius alas;

dirue Maurorum attegias, castella Brigantum,

ut locupletem aquilam tibi sexagesimus annus

adferat; aut, longos castrorum ferre labores

si piget et trepidum solvunt tibi cornua ventrem

pluris dimidio, nec te fastidia mercis …

—Saturae D. Iuni Iuvenalis