diruat

Discretiva

diruat dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīruat	tertia singularis	praesens	activa	coniunctivus	dīruō (dīruere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈdiːru.at/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·at — morphologica: di-ru-at

Usus

Latinitas Romana

saec. I.

• an, Coruine, sedet, clausum se consul inerti

ut teneat vallo, Poenus nunc occupet altos

Arreti muros, Corythi nunc diruat arcem,

hinc Clusina petat, postremo ad moenia Romae

inlaesus contendat iter? deforme sub armis

vana superstitio est: dea sola in pectore Virtus

bellantum viget. umbrarum me noctibus atris

agmina circumstant, Trebiae qui gurgite quique

Eridani voluuntur aquis, inhumata iuventus. —Punicorum libri Silii Italici (ca. 25-100 p.C.n.). Liber 5.